İnsanlar kimi zaman kendilerini yetersiz hissederler ve hayatlarında kusurlar bulurlar... “Ben çirkinim”, “ben fakirim”, “ben güçsüzüm”, “ben şansızım”, “ben kısayım”, “ben şişmanım”, “ben zayıfım” gibi gibi cümleler kurarlar ve kendi özelliklerini sorgularlar. Ama hiç sanmıyorum biri “ben aptalım” desin, kendi aklından şüphe etsin.

Şu kesin ki dünyada herkes eşit akıllı değil, kimileri gerçekten aptalken kimileri de gerçekten akıllı. Ama diğer tüm insani özelliklerimizde bizden daha iyileri kendimiz bulurken, akıl söz konusu olunca hiç birimiz aptal olabilme ihtimalini düşünmüyoruz bile.

Bence bunun nedeni, insan dünyayı aklı ile algılar, değil mi? Zekası ile insanların ;mesela; şanslarını tanımlar ve karşılaştırır. Ardından kendisini belki şansız bulur. Ve aynı şekilde aklı da akıl ile tanımlarız. Ama eğer aklımız diğer akılı anlamaya yetmiyorsa nasıl doğru bir tanımlama ve karşılaştırma yapabiliriz ki?

Her insan için en iyi bulduğu akıl kendi aklıdır çünkü o kişi için dünyayı algılama üst sınırı kendi aklıdır.

Yani diğer insani özellikleri ;mesela; güzelliği kavrayabilmek için güzel olmaya gerek yok, ama akıllı olmadan aklı kavrayamazsın bu yüzden kimse kendisinin ne kadar akıllı/aptal olduğunu doğru bilemez.