Oxygen: Edebiyat

Kalp bin odalı Malikane

Sun, 18 May 2008 06:59:23 GMT

Kalp bin odalı bir malikane gibidir. Ne kadar misafirperver olduğunuza göre tanıdığımız insanları içeri davet ederiz, onlara bir oda veririz... kalbimizde. Arkadaşlığımız süresince o odada kalırlar. Misafirimiz zamanla o odaya kendinden birşeyler bırakmaya başlar. Öyle an gelir ki artık malikanenin o odası bizim olmaktan çıkar. Ve eğer gün gelir de arkadaşımızdan ayrılırsak, misafirliğine son verip çekip giderse... hüzünle onun odasını kitleriz, hiç bir eşyaya dokunmadan. Artık o misafir hayatımızda olmasa da başka hiç kimseye vermeyiz o odayı.

Sakin bir günde malikanemizin koridorlarında boş boş gezerken o kapısı kapalı odayı görünce belki bir gülümseme yapışır yüzümüze. Açı veririz kiliti, gireriz o artık kullanılmayan odaya. Bir önceki sahibinin bıraktığı izlere bakar, onu anarız.

Yavaş yavaş bu ziyaretlerimizin sayısı azalır ve artık odayı tamamen unuturuz. Koridorda gezerken kilitli kapıyı görünce merakla açarız ama içinde artık sadece tozlara yenik düşmüş mobilyalar kalmıştır. Biz de omuz silker ve hizmetlileri çağırıp, odayı bir güzel temizletiriz, yeni misafirlere yer açarız.

Böylece eski sahibinin eşyaları çöpe atılmış, kendisi ise tamamen unutulmuş olur.

~ Özhan Sözer

Son Günah

Tue, 08 Jan 2008 09:04:19 GMT

Kenara çekil sensei, ben de eski günler hatırına canını bağışlayayım.

Karşısındaki bu yaşlı adam onunla yıllardır arzuladığı güç arasında geriye kalan tek engeldi.

Hayır dedi yaşlı adam, net ve gür bir sesle.

Adamın kararlılığı onu eski günlere, hocasına hayran olduğu o yıllara götürdü.

Karşında artık zayıf ve muhtaç öğrencin yok. Bu dövüşü kazanamazsın.

Biliyorum dedi yaşlı adam, sanki olağan bir sohbet yapıyordu.

Çekil... Canını kurtar! Bağırıyordu. Konuşan hocasına hayran bir çocuktu, aslında derinlerde bu kavgadan kaçmak isteyen kendisiydi.

Shogun beni affetsin, sana hiç birşey öğretememişim. ShinTao keşişlerinin öğretilerini bilseydin çekilemiyeceğimi de bilirdin.

Kendisine patronluk taslaması onu sinirlendirmişti. Katanasını çekti ve üzerine yürüdü.

Haykırdı, yaşamından aptalcasına vazgeçen biri ölmeyi hakeder.

Kılıçını savurdu ve dövüş başladı.

İki taraf da kendisini tutmuyordu, acımasızca birbirlerine saldırıyorlardı. Ama onun üstünliği bariz belliydi. İkisi de biliyordu, az sonra yaşlı adam ölecekti.

Ve böylece ihanet tamamlanacak, kalbi tamamen kararacaktı. Dönüşüm bitecekti. Kilometrelerce uzaktan karanlık sanatlar ile onları izleyen bir çift göz böyle düşünüyordu ve kıkırdadı; hırs en sevdiğim günahtır... ~Özhan Sözerr

Olamaz, bir canavar yaratmışız!

Sat, 17 Nov 2007 19:19:30 GMT

Eğer bu kağıdı bulduysan, okuyorsan... ah ne kötü. Bu başarısız olduğum anlamına geliyor. Ama hala umut var, en azından sen geldin.

Kağıdı okuyan kişi, artık üzerinde büyük bir sorumluluk var. Eğer birazdan okuyacaklarını yapamayacaksan, yeterince güçlü değilsen... zaman kaybetme ve bu mektubu yapabilecek birine ulaştır.

Planımın ne kadarını gerçekleştirebildim bilemem, sana hepsini anlatacağım. Sen benim düştüğüm yerden devam etmelisin. O, yok edilmeli. Bu çok önemli. Zamanında onu durduramadık ve şimdi belli oluyor ki bu sefer de başarısız olmuşum.

İnsanın planına başlamadan başarısız olduğunu düşünmesi ümit kırıcı ama bu mektup sigorta olacak.

Birincil jeneratörü devre dışı bırakmayı başardım, bu benim çok işime yarayacak karanlığı sağladı ama tek patlayıcımı da harçamış oldum. Beyin şimdi kalan tüm enerjisini canlılığını korumak için harcıyordur.

Yine de ele geçirdiği robotlar hala onun emrinde koridorları turluyorlar. Onları atlatabileceğimi düşünüyorum, tek korkum EDTA modeli... onun ısıya duyarlı bakışlarından gizlenemem.

Neyse, öncelikle B katına gitmeliyim, oradaki malzeme odasında 3 adet patlayıcı var. Sadece bir tanesi bile işimi görür. Deponun şifresi 48624.

Asansörler çalışmıyor, servis merdiveni ise tutuluyor. Mutfak bölümünün havalandırmasını deneyeceğim, oradan aşağı katlara inebilirim ama temizlik robotuna dikkat etmeli, silahlı olmasa da varlığımı Beyin'e bildirebilir.

Eğer B katındaki patlayıcılara ulaşırsam, ardından C bölümüne geçmeliyim, Beyin orada. Ne yazık ki oraya sadece askeri personel ve Dr. Otto girebiliyordu. Zavallı profosör, cesedi hala ofisleri brifing odasına bağlayan koridorda duruyor. Umarım kartı hala üzerindedir.

EDTA kesin C bölümündedir, şanslıysam da Beyin'i koruyordur. Çünkü ben Beyin'e gitmeyeceğim, hayır, kimyasallar deposuna ulaşmak daha kolay olacaktır. Ve oradaki bir patlama, zincirleme patlamalar ve üm bölümü saran bir yangın çıkaracaktır.

Elbet de fiskiyeler devreye girecek bu yüzden önce zemin kata uğramalı, ana su vanasını kapatmalı. Şebekenin içinde kalan su yangını söndürmeye yetmeyecektir, yani umarım.

Bunları başarsam bile Beyin hayatta kalacaktır. Yangın duvarları aşıp onun bulunduğu o küçük odaya ulaşmayacaktır. Ama en azından dış dünya ile bağlantısını sağladığı tüm yollar kavrulmuş olacak. Beyin'in hayatta kalması bir risk ama en azından böylece dünyaya açılamıyacak, umarım bu yeterli olur. -Özhan Sözer

Melekler de İnsan

Mon, 14 May 2007 08:43:10 GMT

Üzerinde nur gibi parlayan harfler ile Ulu Melekler Odası ve daha küçük olarak da sadece yetkililer yazan altın gibi göz kamaştıran ama tahtaya benzeyen dev kapı gıcırdayarak açıldı. Kapının ardındaki ışık ile dışarıdaki karanlık kapışmaya başladı ve kocaman dev bir orağın metal kısmı kapıdan içeri doğru uzandı.

İçeriden tüm odayı yankılarla dolduran bir ses duyuldu Ooo, kim gelmiş; sen izinli değil miydin, Azrail?

Azrail bir şey demeden cüppesini hışım ile çıkarıp orağı ile birlikte dolaba kaldırdı. Yorgunluktan eğriyen sırtı ortaya çıkmış oldu.

Yavaş adımlar ile ona seslenmiş olan Cebrail’in yanına gidip divana çöküverdi.

Cebrail okuduğu dergiyi bir kenara atıp abi sende bir gariplik var, hem desene ne işin var burada?

Azrail öfkeli bakışlarını Cebrail’i çevirip Asyada tsunami olmuş, binlerce ölüm var, tabii bizim izinler de iptal oldu. Yıllardır yoğun tempoda çalıştığım yetmiyormuş gibi… Sitemine devam etti: İnsanların savaşları azaldı, sağlıkları artı; anca nefes aldım, zor izin kopardım zaten! Alacağı olsun Mikail’in; bilerek çıkardı bu doğa felaketini. Geçen hafta borç vermedim ya!

Cebrail sessizce dinliyordu, Azrail hep böyleydi zaten.

Azrail sordu: Sahi, nerde bu Mikail..?

Cebrail omuz silkti; Bilmem, İsrafil’e sorsana, o biliyordur.

Azrail kükremeye devam etti: Bırak yaa, ona kılım ben. Torpilli herif… yattığı yerden para kazanıyor. Neymiş, sanatçı ruhu varmış bu yüzden onu seçmişler. Dedem de öttürür brozanı… ki öttürse neyse, keyfimizi buluruz ama yok! Bence var ya, çalmasını bilmiyor o yüzden ancak kıyamette bir kere çalacak!

Cebrail dayanamadı, Yeter yahu, sen değil bu işi isteyen? Orak ile az mı hava atıyordun bize..?

Ben nerden bileyim bunların bu kadar çoğalacağını!!! O zamanlar 50 kişi ancak varlardı. Ölse ölse ne kadarı ölebilir ki diye düşünmüştüm. Ama hayvanlara bak, 5 milyarı geçtiler! Bir o kadar hızla da ölüyorlar, can mı dayanır buna! Senin olayın ise kebap tabii, konuşursun… Kaç yıldır peygamber gönderilmiyor...

Cebrail lafını keser: Orda dur bakalım, ilk zamanlar hatırlasana deli gibi çalışıyordum. Adem bir saniye beni rahat bırakmıyor, her şeyi de soruyordu: Cebrail bana yüzmeyi öğretsene, Cebrail elma insanı genç tutar diyorlar doğru mu, Cebrail bana ateş yaksana, Cebrail mavi mi yoksa yeşil gömleğimi giysem, Cebrail sence Havva’ya duygularımı açsam mı, Cebrail evrende yalnız mıyız...

Daha da sayacaktı da Azrail tamam, tamam diye araya girdi. Cebrail de şöyle devam etti. Resmen bebek bakıcılığı yaptım, kaç yıl bu tarafa geçemedim.

Azrail devam etti. “Haklısın, sana çıkışmakla haksızlık ettim, suç senin değil ki! Hepimiz it gibi çalışıyoruz. Ne için 3 kuruş için!! Acaba sendika mı kursak..?

-Özhan Sözer

Duvarı Aşabilmek

Tue, 01 May 2007 20:12:58 GMT

Koş! Koş..! Durmadan kendisine tekrar ediyordu. Çok korkuyordu ama korkunun onu ele geçirmesine izin veremezdi. Hemen ensesindeydiler; havlamalarını duyabiliyordu.

Karanlık sokaklarda koşarken, tek ışık kaynağı dolunaydı. Ama keşke daha da karanlık olsaydı, belki o zaman saklanır, kurtulurdu. Yakınından gelen bir havlama hızını artırmasına sebep oldu. Hayır dedi kendisine, saklanmak bir seçenek değil, köpeklerden kaçış yok!

Tanrım, tanrım..! Nefes nefese idi. Bu maratona daha ne kadar dayanabilirdi ki..? Çıkışa ulaşmalı, tek umudu bu; çıkışı bulmak!

Ama lanet olsun; burada tüm sokaklar birbirine benziyor... Bu tabelayı daha önce görmüş müydü..?

Gözü tabelada, hala koşuyordu… BAM! N’olmuştu!? Ah, kafası! Bu kan mıydı? Duvara fena çarptığı için bir an için aklı karışmıştı ama şimdi her yerini korku sarmıştı. Dizleri üzerinde, yerde duruyor, elleri ile önündeki duvarı umutsuzca okşuyordu; sanki bir kapı bulabilecekmiş gibi…

Hemen arkasında çınlayan havlama ile hızla olduğu yerde dönüverdi. Köpeğin gözleri parlıyordu. Dehşet ile sırtını duvara yapıştırdı. Karanlıkta parlayan gözlerin sayısı arttı. Ve hırlamalar ile dişler de parıldıyordu.

Gözlerini kapatıp acısız bir ölüm diledi, gerçekleşmeyeceğini bile bile…

Gecenin olağan seslerini keskin bir çığlık böldü. Böcekler, kuşlar… çığlık süresinde sustular.

Fazlaca uzakta olmayan iki adam da bu çığlığı duymuşlardı. Arabalarını çamurlu yolun sonunda park etmiş, kaportaya yaslanmış, bekliyorlardı. Genç olan okkalı bir küfür edip “Bu da başaramadı.” diye sitem etti. Diğeri çoktan sigarasını atıp arabaya geri binmişti, seslendi: Burada işimiz kalmadı. Hadi, bir an önce gitmek istiyorum…

-Özhan Sözer

Ne Kadar Güzel

Fri, 02 Mar 2007 08:31:04 GMT

Ne Kadar Güzel

Evet..? Delikanlı öylece tabloya bakıyordu. Verdiği bu sessizlik cevabı kızın zaten az olan özgüvenini parçaladı. Biliyordum, iğrenç olmuş, değil mi? Ve kız hışımla yürüyüp tabloyu kaptı. Bir türlü beceremiyorum. Sesi artık ağlamaklı olmuştu. Tüm gücüyle tabloyu fırlatıverdi ve hemen yatağına koşup yüzü-koyun ağlamaya başladı. Bu yüzden ne tablonun açık pencereden fırladığını ne de arkadaşının da tablonun peşinden atladığını fark etti. O sadece ağlamaya devam etti, ama erkek arkadaşı kendisini teselliye gelmeyince merak ile kafasını kaldırdı. Yatakta doğruldu, burnunu çekti. Tek oda olan odasına göz attı. Göz yaşlarını silerken açık pencereye gitti. Pencereden bakması ile geri düşmesi bir oldu. Gördüğü sahne ona çok fazlaydı. Halka halinde insanların ortasında, kan gölünün üstünde… Tekrardan göz yaşı dökmeye fırsat bulamadan, merdivenlere koştu.

Sokağa ulaştığında insanlar hala öylece duruyorlardı, insan halkayı zorla yararak merkeze ulaştığında arkadaşının cansız bedeni yanında diz çöktü. Histerik bir şekilde çığlık atmadan önce, cesedin elinin hemen yanındaki şeyi kenara atıverdi. Kız hiç bir şey görebilecek durumda değildi. Bu yüzden arkadaşının cesedine sarılırken çevresindeki kalabalığın azaldığını da fark etmedi.

İtiverdiği o şey ki tablosu, sokağın sonundaki merdivenlere ulaşmış ve aşağıya kayıyordu. Ve tüm kalabalıkta peşinden… Daracık merdivenlere hepsi birden girmeye çalışıyordu. Tablo usul uslu kayarken, insanlar ise düşüyor, eziliyordu.

Sonunda merdivenler bitip de tablo caddenin ortasında durunca, kendi hallerinde yol alan araçlar birden önlerine fırlayan insanları ezmemek için manevra yapmak zorunda kaldılar. Cadde kornalar, acı bağrışlar, öfkeli bağrışlar fren sesleri ve çarpışarak ezilen metalın sesi ile doldu. Bir anda tam bir kaos olmuştu ama o karmaşada insanlar bir noktada toplanıyor gibiydi. Kazaları atlatan insanlar da merakla oraya yöneliyordu. Ortadaki kalabalığa heyecan ile giren insanlar, merkeze ulaştı mı birden durgunlaşıyordu.

Kısa sürede tüm sesler kesildi, herkes gözlerini caddenin ortasında duran tabloya dikmişti. Kim bilir ne kadar süre geçti böyle ama sonunda biri konuştu: Ç..Ç..Ço..Çok güzel..! Sanki mühürü açan sihirli kelimeler edilmiş gibi tüm kalabalık canlanıverdi ve aynı anda konuşmaya başladılar. Harika! Müthiş! İnanılmaz! Mükemmel! …

Bir üst sokakta ise kızımız hala ağlıyordu kollarında kanlı arkadaşı ve dünyanın en harika sanat eserini yaptığını bilmeden… Ama buna değer miydi?

-Özhan Sözer

Son Gece

Sat, 17 Feb 2007 13:31:09 GMT

Son Gece

Umut bir yalandır ve ben de en büyük yalancı… Ama artık gerçek tüm gücüyle beni sarmaladı. İnsanlığa olan inançımı kaybettim derdim eğer bir zamanlar inanmış olsaydım. Onların hepsi yalandı; tüm o gülümsemelerim; size değil ama kendime söylediğim yalanlardı. Sizin de gülümsemelerinizi görüyordum, ardındaki acılar ile. Ama asla kabul etmedim. Şimdi gerçeğe yenik düştüm ve bir kere anladınız mı geri dönüş yoktur. Tanrıya olan inancım; sabahları uyanmamı sağlayan tek şey parçalandı. Sadece Tanrı emrediyor diye yaşıyordum, sadece Tanrı beni seviyordu. Ama şimdi Tanrımı ben kendim öldürdüm. O yalan da artık işe yaramıyor.

Az kaldı güneş bir kez daha doğacak ama benim için değil. Ölüm benim delilikten kurtuluşum olacak çünkü ölümde her şey anlam kazanır. Önce bedenim yok olacak ve sonra siz sevgili dostlarım beni unuttuğunuzda da ruhum yok olacak. İşte o zaman yokluğun içindeki huzur benim olacak. Varlığın her türlüsü acıdır bu yüzden bir hiç olacağım!

Ve böyle deyip kendini bulabildiği en yüksek noktadan aşağıya bıraktı. Rüzgar kulaklarında çınlarken, o gözlerini kapamıştı ve zihni tamamen boştu çünkü bir son arzusu yoktu… Arzusu sadece sondu. Aslında çoktan ölmüştü… Ve sonunda bedeni toprağa çakıldığında hiçbir ses çıkmadı…

Duyabilecek kim vardı ki?

-Özhan Sözer

İmparator İçin!

Sat, 30 Dec 2006 08:57:05 GMT

Kulakları çınlıyor, vücudu ağrı ile sızlıyordu. Yumuşak toprağa gömülen yüzünü bile kaldırmak istemiyor, zırhı ona her zamankinden ağır geliyordu. Korkudan kaskatı kesilen elinde tuttuğu silahı ile ona bir ömür gelen sürede yatmaya devam etti.

Ama brozanın o güçlü, o tanıdık sesini duyduğunda içinde unutmuş olduğu bazı şeyler canlandı. Artık brozanın melodisi tüm o gürültüleri yararak berrak bir şekilde ona geliyordu. Korkusunu unutmuş, acısını bastırmıştı. Şimdi tüm aklını saran tek şey; çağrıya cevap vermesi gerektiği idi.

Önce elini yumuşattı ve dizlerini kırdı. Kılıcını baston gibi kullanarak ayağa kalktı. Çevresi kardeşlerinin cesetleri ile doluydu ama çok daha fazlası kılıçları önlerinde ileriye doğru koşuyorlardı.

O sırada önünde bir patlama oldu; toprak, toz ve insanlar havaya karıştılar. Savrulan toprak açılan çukura yağmur misali düşerken o duruşunu güçlendirdi, iki eliyle kılıcını sıkıca kavradı ve “İmparator için” diye bağırarak toz bulutunun içine daldı.

Tüm gücüyle koşarken önünde kara bir şekil gözüktü. Biliyordu ki o düşmandı; kendisinin sevdiği, değer verdiği her şeyden nefret eden düşman! Koşarken kılıcını hızla savurdu. Bedeni kesilen düşman yere yığılırken, nerdeyse kendisi de dengesini yitirecekti ama koşmaya devam etti.

Toz bulutunun içinde, yanında başka karaltılar daha belirdi. Biliyordu ki onlar dosttu; aynı korkulara, aynı arzulara sahip olduğu kardeşleri! Bağırdı; “İmparator için!”. Onlar da yan yana koşarken hep bir ağızdan bağırdılar “İmparator için!”.

Böylece en sonunda toz dumanının içinden çıktılar. Bitmek tükenmek bilmeyen bir güçle hala koşuyorlardı.

Artık önlerini daha rahat görebiliyordu. Hemen birkaç metre ötesinde bir başka kardeşi sırtında sancakları dalgalanırken koşuyordu.

Çevresi kalabalıktı, aslında daha iyi baktığında kendisinin kılıçları ellerinde hazır, upuzun ve kalın bir insan sırasının bir parçası olduğunu anladı. Bu dosttu! Ve düzlüğün aksi tarafına baktığında da kılıçlı-kalkanlı başka bir grubun hızla kendilerine doğru geldiğini fark etti. Bu düşmandı!

İçindeki coşkuyu daha fazla tutamadı ve “İmparator için!” diye bağırdı. Tüm sıra da onu izledi, ardı ardına “İmparator için!” çığlıkları yükseldi .

Bu gürültüye ,artık iyice yakınlaşmış olan, düşman da kendi çığlıkları ile cevap verdi.

Onların kendi dillerindeki bu bağrışları kendisine domuzların homurtusu gibi gelmişti. İçini öfke daha bir kavradı, hepsini kazığa geçirmeyi arzuladı.

İşte böyle duygularla iki ordu meydanda çarpıştı. İki düşman sıra birbirine girerken adamlar düşünmeden kılıçlarını sallıyorlardı. İlk sıradakiler anında biçilmişler, ilk sıra anında erimişti. Ardından hızla gelen diğer grupların da kılıçları birbirlerine kenetlenmiş, dans ediyorlardı.

İşte böyle bir durumda, kendisi de kılıcını salladı, ıskaladı ve rakibi tarafından vuruldu. Aklı ve kalbi hala dövüşmek istiyordu ama vücudu yere yığılırken ona sadece “İmparator için!” diye bağıracak güçü bulabildi.

O gözleri açık bir şekilde yerde yatarken, onu öldüren üzerinden atladı ve sıradaki adama kılıcını savurdu ama bu sefer kendisi vuruldu. Onun cesedi de, ilk kurbanının yanına düştü.

Ve işte böyle öldüler; doğunun fatihi ile batının cengaveri, kanları aynı çukurda birikirken…

-Özhan Sözer

Hayal Gücüne Yolculuk

Mon, 04 Dec 2006 00:54:56 GMT

Akrebin 12ye vurmasıyla çalmaya başlayan eski duvar saati gecenin sessizliğinde ufak çalışma odasında Altu’un kulaklarında yankılandı. Dar masanın üstüne kapaklanmış; harıl, harış kalem oynatan Altu, kafasını kaldırarak saate kötü bir bakış attı. Ardından da - kim bilir bu kaçıncı kez – az önce çizim yaptığı kağıdı buruşturup, masanın yanındaki plastik çöp kutusuna fırlattı.

Saatlerdir masa başındaydı; çiziyor, çiziyor ve tekrar çiziyordu. Ama hepsi anlamsız karalamalardı. Bir türlü istediği gibi ya da doğrusu patronunun istediği gibi olmuyorlardı. Sabah ki toplantıya göstereceği bir şeyleri olmalıydı.

Kafasında bu düşünceler ile masanın üstündeki dağınıklıktan bir tane temiz kağıt çıkartıp çizgi romanı üstünde çalışmaya devam etti.

Ama yelkovan fazla ilerlememişti ki Altu’un başı masaya düştü ve vücudu yorgunluğa telsim oldu.

“Eee, N’aber dostum?”, bu sesle irkilerek uyanıverdi Altu. Başını aniden kaldırdı, ter yüzünden alnına yapışan kağıdı hemen eli ile atıverdi. O anda, fırlattığı kağıdın ona anlamsız gelen bir karanlıkta uzaklara doğru süzüldüğünü fark etti. “Aman tanrım!”; aklına vuran tam da bu kelimelerdi; hızla sandelyeyi devirerek, bir taraftan da panikle etrafına bakarak kalkarken.

Kelimenin tam anlamıyla bir boşluğun içindeydi, gözlerini üzerine koyabileceği tek şeyler olan masası ve sandalyesi ise çemberler çizerek boşlukta uzaklara düşüyordu. Midesi bulandı, kalp atışları hızlandı. Uçuyor muydu? Ayakları yere basıyor muydu? Burası git gide küçülüyor muydu?

“Bu panik de ne, ahbap?” onu uyandıran sesti konuşan. Boşlukta, çabucak sesin geldiği yöne döndü. Ve yeniden “Aman tanrım! Bu o idi?! Fakat, nasıl olabilir. İşte orda, zıplaya, zıplaya geliyordu.”. Tam önüne geldiğinde iki ayağı üstünde durdu. Altu’un artık hiç şüphesi kalmamıştı; karşısında beline gelen boyu ile dikilmiş, elindeki havuçu kemirirken kafasını kaldırmış, kocaman gözleri ile ona bakan kesinlikle Bugs Bunny’nin ta kendisi idi. En sevdiği çizgi kahraman, çizerliğe başlamasındaki ilham kaynağı!

Bu olay o kadar şok edici idi ki Altu boşlukta uçtuğunu unuttu ve “bug, bug…” diye kekelemeye başladı. Tavşan “Yapabilirsin, şampiyon” diyip yüzüne kocaman bir gülümseme yapıştırdı. Sonunda Altu “Bugs Bunny” diyebildi, yüksek tondan bir ses ile. Ve kendisini savunmaya fırsat bırakmadan Bugs onun üzerine zıpladı ve dudaklarına kocaman, ıslak ve Altu’ya göre iğrenç bir öpücük bıraktı. “Evet, bu benim adım” diye bağırırken, Bugs koşarak uzaklaştı ve zıplayıp bir deliğin içine girdi.

Altu, şaşkınlığını üzerinden atınca kendisinin gayet saçma bir ormanın içinde bulunduğunu fark etti. Orman sadece ileri ve geriye doğru uzanıyor, ağaçların arkasına geçmek istediğinde zifiri bir karanlık ile karşılaşıyordu.

Altu deliğe doğru ilerledi. Orda bir an durduktan sonra yürümeye devam etti. Fazla gitmemişti ki bir deliğe daha denk geldi. Arkasına dönüp baktığında sonsuza gibi uzanan dar bir koridoru andıran ormanı görüyordu. İlerlemeye devam etti, bu sefer daha az adım atmıştı ki daha öncekine çok benzeten üçüncü bir delik ile karşılaştı.

Bu yaşadıkları ona çok fazla gelmişti. “Allah’ım” diyerek yere çöktü ve bildiği tüm duaları okumaya başladı; zaten fazla da bilmiyordu. Bunun bir kabus olduğuna karar vermişti ve uyanmak istiyordu.

Ama belki de “bugün Allah için ne yaptın” sorusuna düzgün bir cevap verebilecek bir tip olmadığı için duaları cevapsız kaldı, onun yerine yanına çöktüğü delikten büyükcene bir pati fırlayarak “deliğe girmen gerekiyordu, seni şapsal” diyerek onu bacağından yakaladığı gibi çekti. Altu bir kağıt gibi uçuşarak, kıvrılarak delikten içeri girdi.

Bu sefer kendini berbat hissetmenin gerçek anlamını kavramıştı. Başı dönüyor, midesi bulanıyor. Dar bir toprak tünelin içinde bir sağa bir sola çarpa çarpa ve kıvrıla kıvrıla derinlere çekiliyordu. İlginçtir, tünel hiç de karanlık değildi ama bu Altu’ya yardımcı olmuyordu; gözünün önünden akıp giden toprağı görmek.

En sonunda tünel bitip de geniş bir düzlüğü birkaç metre havadan düştüğünde tüm kemikleri sızlıyordu. Kendisini toplama fırsatını bulamadan kafasına lamba takmış halde Bugs ciddi bir tavırla onun göz kapakları ile oynamaya başladı, ardından kendi kendine “durum tahmin ettiğimden de kötüymüş” dedi ve bağırdı “hemşire..!” O sırada da Altu’un, nerden çıkardığını anlayamadığı bir elektroşok aleti ile ona saldırdı. Altu ayağa fırlayıp, tavşanı da tek eliyle bileklerinden yakalayarak havaya kaldırdı. Bugs, hala elinde cihazı tutuyordu.

Altu, “Yeter” diye bağırdı. Bugs, sinir bozucu bir gülümsemeyle “hemen kızma şampiyon” diye cevap verdi. Altu, onu hafifce yere fırlatıp “şimdi… Kalk, dur ve bana neler olduğunu anlat” emreder bir tonda konuştu. İçinden ise “Deliriyorum, bir tavşan ile üstelik çizgi bir tavşan ile konuşuyorum” diyordu.

Bugs üzerini silkeleyip doktor kostümünü de üstünden atıp yüzüne somurtkan bir ifade takınıp Altu’nun önünde elleri arkasında bir ileri, bir geri yürüyerek anlatmaya başladı: “Pekala, seni buraya ben getirdim, buna beni mecbur bıraktın, patron. Ve eğer hala anlamadıysan bilinçaltına hoş geldin!” Durup Altu’ya gözünü dikti. “Ben sadece senin bilinçaltı çığlıklarının bir yansımasıyım.”

Altu araya girir; “Ne, çığlık mı?” Tavşan devam eder; “Evet, ölüyoruz… Çocukluğun, düşlerin ve hayal gücün… Her geçen gün gerçeklik denen karanlık tarafından yutuluyor!”

“Ama bu çok kötü” dedi Altu; “Hayal gücüm olmadan ben çizemem ki!?” Aklı çoktan çizemediği düşüncesine odaklanmış; kovulduğu ve kirayı ödeyemediği korkusu kalbini sarmıştı.

Ve Toprak sarsılmaya başladı. İçinden geldiği o delik gökyüzüden düşüp parçalara ayrılırken toprak da yarılmaya başladı. Yırtık onların üstünde bulunduğu düzlüğe ulaşınca ilk düşen tavşan oldu ama Altu onu patisinden yakalayabilmişti. Tavşan gözlerini Altu'ya dikmiş İnan bana bu olay sadece senin çizememenle sonuçlanmayacak dedi. Ardından patileri Altu'nun ellerinden kaydı ve onu çeken karanlığa düştü. Çok geçmeden Altu da etrafındaki renkleri çeken bu karanlığının vakumuna yenik düştü. Karanlığın içinde savrulurken geride bıraktığı düzlüğün yeşilliğini görebiliyordu ama tavşandan hiç iz yoktu.

Vakum onu çekmeye devam ederken dev pencerelere benzettiği karanlığın içinde asılı duran tabloların önünden geçiyordu. Karar verdi ve o sırada yakınından geçen bir tanesine doğru vücudunu gerip fırlattı. İşe yaramıştı, en azından ucundan tutunmuştu. Ama vakum hala güçlüydü, zorlukla kendisini tablodan içeri bıraktı.

Yüz üstü düşmüştü, ayakları hala havada duvara dayalıydı ki bir el ona uzandı ve öylece durdu. Altu dostça gelen eli kavradı ve destek alarak ayağa kalktı. Bir çocuk odasıydı burası, gerçi ona biraz kasvetli geldi. Belki de nedeni önünde duran siyah takım elbiseli iki adam idi. Adamların yüzü ifadesiz ve ikisi de birbirine çok benziyordu. Evrak çantası taşıyanı Bay Kahyaoğlu, lütfen oturun dedi. Etrafına baktı, Altu. Odada ufak bir çocuk sandalyesinden başka oturacak bir şey yoktu. O da Yok, saolun. Ben böyle iyiyim diye karşılık verdi. Ve farkında olmadan da sırtını duvara yasladı, adamlar ona hiç güven vermemişti.

Pekala Bay Kahyaoğlu ve çantayı açarken devam etti. İsteğiniz dışı buraya getirildiniz, farkındayız. Hafifçe başını salladı, Altu. Ve eminin burayı pek nahoş bulmuşsunuzdur. Altu gene başıyla onayladı. Adam çantasını yavaşça açarak içinden avucuna bir şeyler aldı ve çantayı arkadaşına uzattı. Ardından avucunu Altu'ya doğru açarak Yaşadığınız sıkıntı bizi derinden etkiledi, size yardım etmeye karar verdik. Adamın avucunun içinde iki hap vardı; biri kırmızı diğeri mavi. Eğer kırmızı hapı alırsanız uyanacaksınız ve tüm bunları garip bir rüya olarak hatırlayacaksınız. Eğer mavi hapı alırsanız ise burada kalmanız size acı vermeyecek.

Uyanmak... Altu'un kulağına çok hoş gelmişti ama Bugs'in dedikleri; hayal gücünü yitirmek ve bundan çok daha fazlası. Tavşan ne demek istemişti. Ve elini mavi hapa yöneltti.

Takım elbiselilerin ifadesiz yüzünde anlık da olsa memnuniyetsizlik farketti, bir an için Altu'ya onlar kaşlarını çatmış gibi gelmişti ama hemen eski haline dönmüşlerdi.

Altu hapı eline almış, evirip çevirip yutmaya hazırlanırken takım elbiseli konuştu: Yalnız, o fitil.

Efendim?

Fitil o, yutmayacaksın.

Nasıl yani!?

Öyle, o kapsül bu ise hap diyerek kırmızı olanı gösterdi.

Altu bu işten iyice soğumuştu. Siktirin lan diye haykırdı ve hapı pardon fitili atarken kendisine bir pislik var diyen iç güdülerine güvenerek hemen önünde duran takım elbiseliyi itip düşürdü. Ve hızla çocuk odasının kapısına yöneldi. Çocuk odası halıyla döşenmiş, loş ışıklı, uzun ve dar bir koridora açılıyordu. Koridorun sonu gözükmüyordu ama Altu tereddütsüz koşmaya başladı. Biraz koşmuştu ki dönüp arkasına baktı, iki adam da koridorun ucunda dikilmiş, ona bakıyorlardı. Altu da durdu. ki Takım elbiseliler hala çocuk odasının kapısında dikiliyorlardı. Aralarında konuştuklarını görebiliyordu ama duyulmuyorlardı.

-Özhan Sözer

Devamı yazılıyor...

Zulmü Alkışlayamam

Fri, 10 Nov 2006 12:53:26 GMT

Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem;
Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.
Biri ecdadıma saldırdı mı, hatta, boğarım...
-Boğamazsın ki!
-Hiç olmazsa yanımdan kovarım!

Üç buçuk soysuzun ardında zağarlık yapamam;
Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam.
Doğduğumdan beridir, aşıkım istiklale,
Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale.
Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?
Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum.

Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim.
Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim.
Adam aldırma da geç git, diyemem, aldırırım:
Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım.
Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu...
İrticaın şu sizin lehçede manası bu mu?

- Mehmet Akif ERSOY

Beggar Prince

Mon, 16 Oct 2006 21:28:07 GMT

We look down upon the beggars of the Empire. These lost souls are the poor and wretched of the land. Every city has its begars. Most are so poor they have only the clothes on their backs. They eat the scraps the rest of us throw out. We toss them a coin so that we don’t have to think too long about their plight

Imagine my surprise when I heard the tale of the Beggar Prince. I could not imagine what a Prince of Beggars would be. Here is the tale I heard. It takes place in the first age, when gods walked like men and daedra stalking the wilderness with impunity. It is a time before they were all confined to Oblivion.

There once was a man named Wheedle. Or maybe it was a woman. The story goes to great lenghts to avoid declaring Wheedle’s gender. Wheedle was the 13th child of a king in Valenwood. As such Wheedle was in no position to take the throne or even inherit much property or wealth.

Wheedle had left the palace to find independent fortune and glory. After many days of endless forest roads and tiny villages. Wheedle came upon a three men surrounding a beggar. The beggar was swaddled in rags from head to toe. No portion of the vagabond’s body was visible. The men were intent on slaying the beggar.

With a cry of rage and indignation. Wheedle charged the men with sword drawn. Being simple townfolk, armed only with pitchforks and scythes, they immediately fled from the armored figure with the shining sword.

“Many thanks for saving me” wheezed the beggar from beneath the heap of foul rags. Wheedle could barely stand the stench.

“What is your name, wretch?” Wheedle asked.

“I am Namira”

Unlike the townsfolk, Wheedle was well learned. That name meant nothing to them, but to Wheedle it was an opportunity.

“You are the Daedric lord”

Wheedle exclaimed. “Why did you allow those men to harass you? You could have slain them all with a whisper.”

“I am please you recognized me,” Namira rasped. “I am frequently reviled by townfolk. It pleases me to be recognized for my attribute, if not for my name.”

Wheedle knew that Namira was the Daedric lord of all thing gross and repulsive. Diseases such as leprosy and gangrene were her domain. Where others might have seen danger, Wheedle saw opportunity.

"Oh, great Namira, let me apprentice myself to you. I ask only that you grant me powers to make my fortune and forge a name for myself that will live through the ages.”

“Nay. I make my way alone in the world. I have no need for an apprentice.”

Namira shambled off down the road. Wheedle would not be put off. With a bound, Wheedle was at Namira’s heel, pressing the case for an apprenticeship. For 33 days and night, Wheedle kept up the debate. Namira said nothing, but Wheedle’s voice was ceaseless. Finally, on the 33rd day, Wheedle was too hoarse to talk.

Namira looked back on the suddenly silent figure. Wheedle knelt in the mud at her feet, open hands raised in supplication.

“It would seem you have completed your apprenticeship to me after all”, Namira declared. “I shall grant your request.”

Wheedle was overjoyed.

“I grant you the power of disease. You may choose to be afflicted with any disease you choose, changing them at will, so long as it has visible symptoms. However, you must always bear at least one.”

“I grant you the power of pity. You may evoke pity in anyone that sees you.”

“Finally, I grant you the power of disregard. You may cause others to disregard your presence.”

Wheedle was aghast. These were not boons from which a fortune could be made. They were curses, each awful in its own right, but together they were unthinkable.

“How am I to make my fortune and forge a name for myself with these terrible gifts?”

“As you begged at my feet for 33 days and 33 nights, so shall you now beg for your fortune in the cities of men. Your name will become legendary among the beggars of Tamriel. The story of Wheedle, the Prince of Beggars, shall be handed down throughout the generations.“

It was as Namira predicted. Wheedle was an irresistible beggar. None could see the wretch without desperately wanting to toss a coin at the huddled form. However, Wheedle also discovered that the power of disregard gave great Access to the secrets of the realms. People unkowingly said important things where Wheedle could hear them. Wheedle grew to know the comings and goings of every citizen in the city.

To this day, it is said that if you really want to know something, go ask the beggars. They have eyes and ears throughout the cities. They know all the little secrets of the daily lives of it’s citizens.

-From a PC Game called Oblivion

City & Stars - Şehir ve Yıldızlar

Sat, 21 Jan 2006 22:07:26 GMT

...Yine de onu hayret içinde bıraktıklarında bile kalbinde daha önce hiç bilmediği bir duygu uyandırıyorlardı. Ne zaman büyük bir üzüntü ya da sıkıntıyla gözyaşlarına boğulsalar, onların bu küçük hayal kırıklıkları ona insanların Galaksi İmparatorluğu’nun kaybından bile daha trajik geliyordu. Bu anlamda bir çocuğun ağlaması insanın kalbini parçalayabiliyordu işte.

Alvin, Diaspar’da sevgiyi tanımıştı ama şimdi en az onun kadar değerli olan ve yokluğu halinde sevginin asla en yüksek doyumuna ulaşamayacağı ve sonsuza kadar eksik
kalacağı bir şeyi öğreniyordu. Şefkatti bu...

...Son yankılar çölde yitip gittikten sonra bile Jeserac yerinden hiç kıpırdamadı. Giden çocuğu düşünüyordu – Alvin, Jeserac için her zaman bir çocuk olarak kalacaktı, cok uzun zaman önce doğum ve ölüm zinciri kırıldığından beri Diaspar’a gelen ilk çocuk. Alvin hiç büyümeyecekti; onun için tüm evren bir oyuncak, eğlenmek için çözeceği bir bilmeceydi. Bu oyunda insan uygarlığından geriye kalmış olan her şeyi yıkabilecek en tehlikeli, ölümcül silahı bulmuştu ama sonuç ne olursa olsun bu onun için hep bir oyun olacaktı.

Güneş ufukta alçalmıştı ve çölden serin bir rüzgar esiyordu. Ama Jeserac korkularını yenerek bekledi ve sonunda yaşamında ilk kez yıldızları gördü...

Arthur C. Clarke
“Şehir ve Yıldızlar”

This is the story of the human race as it exists about a billion years in the future. A more ambitious premise for a novel is almost impossible to imagine, but Clarke pulls it off brilliantly. This is an incredibly imaginative work, and before it is over it offers a sweeping vision of human destiny. And all the while it does so by telling a good story too! This is a novel, not a work of philosphy.

This is the story of Alvin, the first child to be born in over a million years in the great city of Diaspar, man's greatest and last city. But Alvin is different than his peers, because he alone in all of Diaspar is not pathologically afraid of the notion of leaving Diaspar, or of venturing into outer space. And thus Alvin's explorations, and the novel's story, begin. A great yarn with a startling and inspiring ending.

This is indeed the most beautiful novel that isnt a "series".

What is REAL?

Sat, 21 Jan 2006 18:55:22 GMT

Quote from counselor4u's space

What is REAL?

"What is REAL?" asked the Rabbit one day, when they were lying side by side near the nursery fender, before Nana came to tidy the room. "Does it mean having things that buzz inside you and a stick-out handle?"
"Real isn't how you are made," said the Skin Horse. "It's a thing that happens to you. When a child loves you for a long, long time, not just to play with, but REALLY loves you, then you become Real."
"Does it hurt?" asked the Rabbit.
"Sometimes," said the Skin Horse, for he was always truthful. "When you are Real you don't mind being hurt."
"Does it happen all at once, like being wound up," he asked, "or bit by bit?"
"It doesn't happen all at once," said the Skin Horse. "You become. It takes a long time. That's why it doesn't happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don't matter at all, because once you are Real you can't be ugly, except to people who don't understand."
THE Velveteen Rabbit OR HOW TOYS BECOME REAL by Margery Williams

Ne Kadınlar Sevdim - Şiir

Sat, 21 Jan 2006 18:14:59 GMT

Quote from Ertürk Demirel's space

ne kadınlar sevdim zaten yoktular...

ne kadınlar sevdim zaten yoktular
yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
azıcık okşasam sanki çocuktular
bıraksam korkudan gözleri sislenir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

hayır sanmayın ki beni unuttular
hala ara sıra mektupları gelir
gerçek değildiler birer umuttular
eski bir şarkı belki bir şiir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

yalnızlıklarımda elimden tuttular
uzak fısıltıları içimi ürpertir
sanki gökyüzünde bir buluttular
nereye kayboldular şimdi kim bilir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir.

Attilla İlhan

Trail of Kindness - Şiir

Fri, 20 Jan 2006 09:41:03 GMT

Quote from About Time " lyonv "

Trail of kindness

Is anybody happier because you passed this way?
Does anyone remember that you spoke to them today?
The day is almost over, and its toiling time is through:
Is there anyone to utter now a kindly word of you?

Can you say tonight in parting with the day that’s slipping fast,
That you helped a single person of the many that you passed?
Is a single heart rejoicing over what you did or said?
Does the one whose hopes were fading now with courage look ahead?

Did you waste the day or use it? Was it well or sorely spent?
Did you leave a trail of kindness, or a scar of discontent?
As you close your eyes in slumber, do you think that God will say:
You have earned one more tomorrow by what you did today?

anonymous

Şiirler - Poetry

Thu, 05 Jan 2006 17:18:46 GMT

R E V O L U T I O N

You say you want a revolution
Well, you know we all want to change the world
You tell me that it's evolution
Well, you know we all want to change the world

But when you talk about destruction
Don't you know that you can count me out...in
Don't you know it's gonna be all right?

You say you got a real solution
Well, you know we'd all love to see the plan
You ask me for a contribution
Well, you know we're doing what we can John Lennon, Paul McCartney

But when you want money for people with minds that hate August 30, 1968
All I can tell is brother you have to wait
Don't you know it's gonna be all right?

You say you'll change the constitution
Well, you know we all want to change your head
You tell me it's the institution
Well, you know you better free you mind instead

But if you go carrying pictures of chairman Mao
You ain't going to make it with anyone anyhow
Don't you know it's gonna be all right?

Heaven lasts long and Earth abides,

What is the secret of their durability?

Is it because they do not live for themself,

That they endure so long.

Give me a kiss before you leave me

And my imagination will feed my hungry heart

Leave me one thing before we part

A kiss to build a dream on...

-Louis Armstrong

Wait in the mirror and you will see,

All is not what it seems to be,

for In those images you will find,

The greatest illusion is in your mind.

How long shall we mourn in the dark

the bliss and the beauty will not return

say farewell to sadness and grief

though long and hard the road may be

–Blind Guardian

Gold provides little comfort
Fame is a twin-edged blade
Glory fades into ink and vellum
All that remains is you
And your deeds

If the world forsakes you
Your name is forgotten.
Be true

Know that were it not for your courage
The North would have died long ago
And the hope of its people with it

I walk the last path now
And yours yet remains
Be strong when you make your final stand
And you shall prevail

Farewell...

Özlü Sözler [Kendimin]

Thu, 05 Jan 2006 17:05:19 GMT

* Yaşa ve Yaşat !

* Seytan da bir zamanlar melekti. S* Zaman sonsuzdur ama bizim için değil. Ö Ö

* Dünya adil bir yer olsaydı, adını cennet koyardık. Z Z

* Acı, ufak dozajlarda alındıgında bünyeye iyi gelir. H E

* İnsanın midesi boş ya da gönlü dolu iken aklı çalışmaz. A R

* Kudret ne akıldadır ne de bilekte, her şey biter yürekte. N

* Güneşin doğuşunu kimse umursamaz. Çünkü her sabah doğacağı kesindir.

* İstediğin her şeyi başarabilirsin, yeter ki gerekli fedakarlıkları yapacak cesaretin olsun !

*Mutsuzluk, insanın yapmak istedikleri ile yapabildiklerinin ve yapması gerekenlerin farklı olmasından doğar.

Oxygen: Edebiyat

Kalp bin odalı Malikane

Son Günah

Olamaz, bir canavar yaratmışız!

Melekler de İnsan

Duvarı Aşabilmek

Ne Kadar Güzel

Son Gece

İmparator İçin!

Hayal Gücüne Yolculuk

Zulmü Alkışlayamam

Beggar Prince

City & Stars - Şehir ve Yıldızlar

What is REAL?

THE Velveteen Rabbit OR HOW TOYS BECOME REAL by Margery Williams

Ne Kadınlar Sevdim - Şiir

Trail of Kindness - Şiir

Şiirler - Poetry

Özlü Sözler [Kendimin]